Քույրս համացանցում հայտարարեց, թե մայրս մահամերձ է, ու միլիոնավոր դրամներ հավաքեց։ Բայց մայրս առողջ էր։ Իսկ երբ պահանջեցի բացատրություն, երկուսն էլ սկսեցին լաց լինել

Քույրս համացանցում հայտարարեց, թե մայրս մահամերձ է, ու միլիոնավոր դրամներ հավաքեց։ Բայց մայրս առողջ էր։ Իսկ երբ պահանջեցի բացատրություն, երկուսն էլ սկսեցին լաց լինել

Առավոտյան Facebook-ում տեսա քրոջս հրապարակումը և քիչ էր մնում հեռախոսս ձեռքից գցեի։ Նա գրել էր, որ մեր 70-ամյա մայրը ծանր հիվանդ է, բժիշկները նրան ապրելու քիչ ժամանակ են տվել, և շտապ բուժման համար գումար է անհրաժեշտ։ Հրապարակման տակ հարյուրավոր մեկնաբանություններ կային։ Մարդիկ աղոթում էին, գումար փոխանցում, մորս համար առողջություն մաղթում։

Բայց մայրս հենց այդ պահին իմ խոհանոցում նստած ծիրանի մուրաբայով թեյ էր խմում։

— Մա՛մ, դու հիվանդ ե՞ս,— հարցրի։

Նա ծիծաղեց։

— Ի՞նչ ես խոսում, Նարինե՛։

Ցույց տվեցի հեռախոսը։

Մայրս կարդաց հրապարակումը, և նրա դեմքից ժպիտն անհետացավ։

Այդ պահին ներս մտավ քույրս՝ Մանեն։

— Դու լրիվ խելագարվե՞լ ես,— գոռացի։— Մեր մորը մահամերձ ես ներկայացնում։

Մանեն չփորձեց արդարանալ։ Միայն նայեց մորս ու ասաց.

— Մա՛մ, բավական է ձևացնես, թե ոչինչ չգիտես։

Ես քարացա։

Մայրս գլուխը կախեց։

— Դու գիտեի՞ր,— շշնջացի։

Նա չպատասխանեց։

Մանեն սեղանին դրեց հեռախոսը։ Էկրանին հավաքված գումարն էր՝ վեց միլիոնից ավելի դրամ։

— Այս գումարից ոչ մի լումա դեռ չենք ծախսել,— ասաց նա։— Բայց եթե այսօր չորոշենք՝ ինչ անել, վաղը հինգ ընտանիք մնալու է փողոցում։

Ես չէի հասկանում։

— Ի՞նչ հինգ ընտանիք։

Մայրս հանկարծ սկսեց լաց լինել։

— Նարինե՛, ես նրանց խոստացել էի, որ չեն մնա առանց տանիքի։

Եվ հենց այդ պահին մեր տան դուռը թակեցին։ Դրսում մի անծանոթ կին էր՝ փոքրիկ աղջկան ձեռքից բռնած և երկու ճամպրուկով։

— Տիկի՛ն Սեդա,— ասաց նա,— տանտերը մեզ մի օր շուտ է հանում։ Ասացիք՝ եթե խնդիր լինի, ձեզ մոտ գանք։

Ես նայեցի մորս։

Առաջին անգամ հասկացա, որ նրա կյանքում մի ամբողջ պատմություն կա, որի մասին մենք երբեք չենք խոսել։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Անծանոթ կնոջ անունը Հասմիկ էր։

Նրա աղջիկը՝ Լուսեն, վեց տարեկան էր։

Նրանք վերջին երկու ամիսներին ապրել էին մի փոքրիկ վարձակալված տանը՝ ևս չորս ընտանիքի հետ։

Այդտեղ էին հայտնվել դժվար իրավիճակներից հետո։

Մեկը կորցրել էր աշխատանքը։

Մյուսը՝ բնակարանը։

Երրորդը երեխաների հետ ստիպված էր եղել հեռանալ անապահով ընտանեկան միջավայրից։

Մայրս այդ կանանց ճանաչել էր համայնքային կամավորական կենտրոնում։

Սկզբում օգնել էր մթերք գնել։

Հետո սկսել էր այցելել նրանց։

Եվ երբ իմացել էր, որ ժամանակավոր կացարանի ֆինանսավորումը դադարեցվում է, որոշել էր ինքն օգնել։

— Բայց վեց միլիոն դրամի կեղծ դրամահավա՞ք,— հարցրի։

Մայրս լուռ էր։

Մանեն ասաց.

— Մեզ մեկ շաբաթ էին տվել։ Մտածեցինք՝ եթե գումար չհավաքենք, բոլորը դուրս կմնան։

— Ու դրա համար որոշեցի՞ք մորս մահը հորինել։

Մանեն գլուխը կախեց։

— Մայրիկի առաջարկը չէր։ Ես մտածեցի։ Բայց նա համաձայնեց։

Մայրս կամաց ասաց.

— Ես գիտեի, Նարինե՛։

Այդ խոսքերն ավելի ուժեղ ցավեցրին, քան հրապարակումը։


Հասմիկը նստեց խոհանոցում։

Ես նրան ջուր տվեցի։

Մինչ աղջիկը մորս հետ հյուրասենյակում էր, Հասմիկը պատմեց, որ իրենց կացարանի վարձակալության ժամկետն ավարտվում է։

Նախկին աջակցությունն այլևս չկար։

Նոր տեղ էին գտել, բայց սեփականատերը պահանջում էր մի քանի ամսվա կանխավճար։

Մանեն այդ գումարը չուներ։

Մայրս նույնպես։

Եվ որոշել էին գումար հավաքել համացանցում։

Սկզբում մտածել էին գրել իրական խնդրի մասին։

Բայց Մանեն վախեցել էր, թե մարդիկ չեն արձագանքի։

Բացի այդ, ընտանիքներից մի քանիսը չէին ցանկանում, որ իրենց պատմությունները հրապարակվեն։

— Ուրեմն կարելի էր պարզապես անանուն օգնություն խնդրել,— ասացի։

Քույրս գլխով արեց։

— Գիտեմ։

— Բայց դու որոշեցիր մորս մահամերձ ներկայացնել։

— Այո։

Այդ պահին նա առաջին անգամ սկսեց իսկապես լաց լինել։

— Ես հասկանում եմ, որ սարսափելի բան եմ արել։


Սակայն մեր խնդիրը միայն բարոյական չէր։

Դրամահավաքին մարդիկ արդեն գումար էին փոխանցել՝ հավատալով, թե փրկում են հիվանդ կնոջ։

Նրանցից մի քանիսը նույնիսկ իրենց վերջին խնայողություններից էին տվել։

Ես բացեցի հրապարակումը։

Մեկնաբանություններից մեկում տարեց տղամարդ էր գրել.

«Իմ կնոջ բուժման համար հավաքած գումարից փոխանցեցի։ Աստված թող օգնի ձեր մայրիկին»։

Սիրտս սեղմվեց։

Ցույց տվեցի Մանեին։

— Դու պատկերացնո՞ւմ ես, թե ինչ է լինելու, երբ նա իմանա ճշմարտությունը։

Քույրս լաց եղավ։

— Ես չէի մտածել, որ այսքան մարդ կվստահի։

— Բայց հենց դրա համար էլ գումար էիր հավաքում, Մանե՛։ Որ վստահեն։

Նա լռեց։


Այդ օրը երեքով նստեցինք և որոշեցինք, որ առաջին գործը ճշմարտությունն ասելն է։

Մանեն հրապարակեց բացատրություն։

Գրեց, որ մայրս ծանր հիվանդ չէ, և նախորդ պատմությունը հորինված էր։

Նա ընդունեց իր պատասխանատվությունը և հայտնեց, որ գումարները չեն ծախսվել։

Դրամահավաքի հարթակին դիմեցինք՝ փոխանցումները վերադարձնելու ընթացակարգը սկսելու համար։

Նաև խոստացանք, որ ոչ մեկի գումարը այլ նպատակի չի օգտագործվի առանց հստակ համաձայնության։

Հրապարակումից հետո հեռախոսները սկսեցին անընդհատ զանգել։

Ոմանք զայրացած էին։

Ոմանք վիրավորված։

Մի տղամարդ նույնիսկ ասաց.

— Ես ձեզ հավատացել էի։ Հիմա ինչպե՞ս վստահեմ ուրիշ դրամահավաքների։

Մանեն ոչինչ չպատասխանեց։

Պարզապես ներողություն խնդրեց։


Բայց հինգ ընտանիքների խնդիրը դեռ չէր լուծվել։

Երեկոյան գնացի այն տունը, որտեղ նրանք ապրում էին։

Տարածքը փոքր էր։

Սենյակներում մահճակալներ էին դրված։

Միջանցքում՝ մանկական կոշիկներ։

Խոհանոցում մի կին ապուր էր պատրաստում։

Երբ իմացան, թե ով եմ, նրանցից մեկը մոտեցավ ինձ։

— Դուք Սեդա տատիկի աղջի՞կն եք։

Գլխով արեցի։

— Ձեր մայրը մեզ շատ է օգնել։

Ես նստեցի սեղանի մոտ։

Նրանք հերթով պատմեցին իրենց վիճակի մասին։

Ոչ ոք չէր խնդրել, որ իրենց համար կեղծ հիվանդություն հորինեն։

Նույնիսկ չէին իմացել, թե ինչ ձևով է գումարը հավաքվում։

Այդ պահին հասկացա, որ երկու առանձին խնդիր ունենք։

Մեկը՝ Մանեի և մորս խաբեությունը։

Մյուսը՝ հինգ ընտանիքի իրական դժվարությունը։

Եվ առաջինը չէր կարելի արդարացնել երկրորդով։


Ես մասնագիտությամբ հաշվապահ եմ։

Հաջորդ առավոտ խորհրդակցեցի իրավաբանի և մի քանի հասարակական կազմակերպությունների ներկայացուցիչների հետ։

Օգնեցինք ընտանիքներին կապ հաստատել համապատասխան ծառայությունների հետ։

Նոր տան սեփականատիրոջը խնդրեցինք մի քանի օր ժամանակ տալ։

Նա համաձայնեց փոքր ժամկետով հետաձգել որոշումը, բայց հասկացրեց, որ անորոշ սպասել չի կարող։

Մինչ այդ Մանեն սկսեց վերադարձների հարցերով զբաղվել։

Մայրս էլ առաջին անգամ եկավ ինձ մոտ ու ասաց.

— Նարինե՛, ես պատրաստ եմ բոլորից ներողություն խնդրել։ Բայց խնդրում եմ՝ այդ կանանց չթողնենք մենակ։

Նայեցի նրան։

— Մա՛մ, ես նրանց չեմ թողնելու։ Բայց սա չի նշանակում, որ քո արածը ճիշտ էր։

Նա գլխով արեց։

— Գիտեմ։


Մի քանի օր անց տեղի ունեցավ ամենաանսպասելի բանը։

Այն մարդիկ, որոնք դրամահավաքի մասին ճշմարտությունը լսելուց հետո զայրացած մեկնաբանություններ էին գրել, սկսեցին հարցնել իրական ընտանիքների մասին։

Այս անգամ ոչ ոքի անուն կամ անձնական պատմություն չհրապարակեցինք առանց թույլտվության։

Կազմակերպություններից մեկի միջոցով սկսվեց թափանցիկ աջակցություն՝ հստակ նպատակով և հաշվետվությամբ։

Մարդիկ կարող էին որոշել՝ ցանկանում են օգնել, թե ոչ։

Մի մասը հրաժարվեց։

Մի մասը կրկին օգնեց։

Բայց արդեն իմանալով իրականությունը։

Քաղաքում գործող մի կազմակերպություն նաև առաջարկեց կարճաժամկետ կացարան ապահովել այն ընտանիքների համար, որոնց նոր վարձակալությունն անմիջապես չէր ստացվում։

Այդպես նրանք չմնացին փողոցում։


Մանեն ամիսներ շարունակ ստիպված եղավ աշխատել իր սխալն ուղղելու համար։

Նա մասնակցեց դրամահավաքի վերաբերյալ բոլոր ստուգումներին և սկսեց առանձին գումար կուտակել՝ հնարավոր չվերադարձված փոխանցումների հարցերը կարգավորելու համար։

Մեր հարաբերություններն էլ միանգամից չվերականգնվեցին։

Ես դեռ վիրավորված էի։

Ոչ թե միայն խաբեության պատճառով։

Այլ այն պատճառով, որ մայրս ու քույրս մտածել էին՝ բարի նպատակը թույլ է տալիս ուրիշ մարդկանց ստել։

Մի երեկո մայրս ինձ ասաց.

— Ես մտածում էի՝ եթե մարդկանց օգնեմ, ինչ ձևով էլ լինի, վերջում լավ բան կստացվի։

Ես պատասխանեցի.

— Բայց մարդիկ օգնության որոշումը պիտի իրենք կայացնեն՝ ճշմարտությունն իմանալով։

Մայրս լուռ գլխով արեց։


Երկու ամիս անց Հասմիկը և փոքրիկ Լուսեն եկան մեզ հյուր։

Նրանք արդեն նոր բնակարանում էին ապրում։

Հասմիկն աշխատանքի էր ընդունվել կարի արտադրամասում։

Իսկ Լուսեն իր ձեռքով պատրաստած բացիկ էր բերել մորս։

Վրան մի մեծ արև էր նկարել։

Մայրս գրկեց նրան։

Լուսեն հարցրեց.

— Սեդա տատի՛կ, դու արդեն լա՞վ ես։

Մենք երեքով իրար նայեցինք։

Մայրս մի պահ լռեց։

Հետո ասաց.

— Ես հիվանդ չեմ եղել, սիրելի՛ս։ Բայց մի շատ մեծ սխալ եմ արել։

Լուսեն չհասկացավ։

Պարզապես գրկեց նրան։

Ես նայեցի մորս։

Եվ մտածեցի, թե որքան այլ ավարտ կարող էր ունենալ այս պատմությունը, եթե այդ առավոտ պատահաբար չտեսնեի քրոջս հրապարակումը։

Յոթանասուն տարեկան մայրս առողջ նստած էր իմ կողքին։

Իսկ համացանցում հարյուրավոր մարդիկ համոզված էին, թե նա մահամերձ է։

Ամենացավոտն այն էր, որ այդ խաբեության հետևում ոչ թե շքեղ կյանք ունենալու ցանկություն էր, այլ ուրիշներին օգնելու հուսահատ փորձ։

Բայց դրանից խաբեությունը պակաս ցավոտ չէր դառնում։

Մեր ընտանիքը դա հասկացավ այն օրը, երբ ստիպված եղավ մարդկանց աչքերի մեջ նայել և ասել ամբողջ ճշմարտությունը։

Оцените статью