Երևանի փողոցներն այսօր կարծես այլ երանգ են ստանում. կանաչի ու քարե պատերի միջով, երեկոյան թեթեւ գոլորշի է բարձրանում՝ մերթ շարժվելու, մերթ համտեսելու ազատության հնչյունները։ Եվ այս ջազային մթնոլորտի շունչը, նրանում կենդանություն և մասը դառնում է մեր համարյա բոլորի աչքերին սիրված դերասան նոր երգով ու տեսահոլովակով, որին ինքն անվանել է «Քաղաքում լսում են ջազ»։
Սա չի պարզապես երգ կամ տեսահոլովակ. սա մի հրաշք է, որը միավորում է ջազի ռիթմը, Երևանի գծերը, կինոյի ու թատրոնի հոգին։ Երաժշտության հեղինակը SARMEN-ն է — ով որոշել է այս անգամ պարզապես չծավալել նոտաներին, այլ ստեղծել երաժշտություն, որտեղ յուրաքանչյուր մարդու հոգին կարող է մի փոքր օրորոց գտնել։
Վարուժի խոսքերը՝ ինքնին դիտարժան, գրավում են ոչ միայն բառերով, այլև զգացողություններով, որոնք ծնվում են մարդու ու քաղաքի կապակցությունից՝ չափազանց անձնական ու հոգեւոր ուղիով։
Տեսահոլովակը, որը նկարահանել են Նար Լևոնին և Արշակ Աբգարյանը, ընդամենապես ոչ մի «ակնառու քայլող մարդիկ» չի պատկերում. հակառակը, դա փոք կադր ժեստերի, ժպիտների, նուրբ հայացքների և ռիթմի միջև ազատացող սիրո մի թառամուտ է։ Առաջիվ դիմել եք երգին՝ «Քաղաքում լսում են ջազ», իսկ տեսահոլովակում դա կենդանություն է ստանում՝ ինչպես քաղաքի փոքր այգիներում քայլողներին, այնպես էլ բարձրահանդերձ ծառերի ստվերում սրճելիներին։ Իսկ նրանք սպասված հյուրեր չեն. այնտեղ, ընթացող ճանապարհին, մենք incidental ենք հանդիպում մի քանի հայտնիների, որոնք նույնպես surrendered են այդ ռիթմին։
Այս շարադրանքի սահմաններում պարզապես չեմ կարող չնշեմ, թե որքան մեծ է արդի Երևանի դերը այստեղ։ Երևանը՝ լույսի թրթիռների, նարնջագույն մայրամուտների և արևի վերջին նշույլների խառնածավալ բանաստեղծություն։ Այս տեսահոլովակում Երևանը դառնում է ոչ միայն պատ, կամ փողոց, այլ նաև հերոս՝ փողոցի հնչյուններով, քարի տաքությամբ, և թանկ ժամանցով, որը ջազ ուզում է իր մեջ փաթաթել։
Երաժշտության տակ Վարուժի ձայնը ձեւավորում է ոչ միայն երաժշտական պատկերը, այլև մի ինտրիգ, որը յուրաքանչյուր դիտողը պետք է բացահայտի։ Խոսքերը՝ կարծես կիսատ-կիսատ, բայց հենց այդ կիսատությունը ավելի է խորացնում զգացողությունը. յուրաքանչյուր բառ իր մեջ ենթադրում է ավելին՝ փոխելու ցանկություն, քայլ, համարձակություն։ ՍARMEN-ի գործիքավորումը նույնպես չի խանգարում պատասխան տալ, անհրաժշտ է՝ երաժշտական յուրահատուկ բուրմունքով։
Թավջութակ, սաքսոֆոն, թեթեւ ստեղնաշար — դրանք ոչ թե միայն գործիքներ են, այլ կերպ, որ շրջանառվում է օդում՝ ներկա օրերի, ծանոթք նրանց, ովքեր քայլում են մի ռիթմի տակ, city walk-ի ջազի ոճով։
Եվ ամենակարևորը՝ սա նոր մոտեցում է, որովհետև Վարուժը՝ իբրև դերասան, մեզ սովորեցրել է մաքսիմալ նուրբ՝ ոչ եռման, ոչ տխրության․ հիմա ռիթմը Է սոսկ փողոց է, և մենք այստեղ՝ երկրպագուներս, վերածվում ենք դիտողների. մենք տեսնում ենք մեր օրվա մի փոքր ջազ, որը հավակնում է փոխել տրամադրություն։ Ինչ-որ մոմի նման է, որ լուսավորում է անսպասելի, բայց հեշտ ձեռք բերվող երջանկություն։
