Վերջերս փողոցում մի թանկարժեք հեռախոս գտա ու որոշեցի այն վերադարձնել տիրոջը․ Երբեք մտքովս չէր անցնի, թե ով է նրա տերը ու կյանքումս ինչ շրջադարձ կլինի դրանից հետո․․․ Սովորել եմ համալսարանում, աշխատել, բայց աշխատածս գումարն ուղարկել եմ ծն ողներիս, նրանց ավելի շատ էր պետք։ Ես ունեի հին հեռախոս: «Գլխավորը զանգելն է և զանգեր ընդունելը»:
Մի օր ես զբոսնում էի այգում և նստարանի վրա հեռախոս տեսա։ Մոդելը ամենանորն էր, իսկ պատյանի վրա վարդագույն սրտիկներ էին։ Միանգամից պարզ դարձավ՝ աղջկա հեռախոս է։ Սկզբում մտածեցի գտածոն ինձ համար պահել, բայց արագ ցրեցի այդ մտքերը։ Սա այն չէ, ինչ ուզում էին տեսնել իմ ծնողները:
Նստեցի նստարանին ու սկզբում սպասեցի, որ մեկը զանգի հեռախոսով, ու ես կվերադարձնեմ տիրոջը, բայց կես ժամ, մեկ ժամ զանգ չկար, ու արդեն մտածում էի վերադառնալու մասին։ Հենց վեր կացա նստարանից, տեսա մի աղջկա, ով ստուգում էր ամեն ծառ ու նստ արան։
-Դուք պատահաբար սա՞ եք փնտրում, —Հարցրի ես՝ ցույց տալով սմարթֆոնը։
-Ինձ մեկ շաբաթ առաջ են տվել, բայց արդեն կորցրել եմ։ Ես այնքան անհարմար եմ զգում, շնորհակալ եմ,- աղջիկը գրկեց ինձ և ավելա ցրեց,- դու իմ փրկիչն ես: Պարզապես պետք է ինձ հետ գնալ սրճարան։Գիտե՞ք, ամեն օր չէ, որ այդքան գեղեցիկ աղջիկներն ինձ սրճար ան էին կանչում։ Ես համաձայնեցի նրա առաջարկին, իսկ երկու տարի անց նա համաձայնեց իմ առաջարկին:
