Մենք որդեգրեցինք 4 տարեկան մի աղջկա, բայց ընդամենը մեկ ամիս անց կինս ասաց․ «Պետք է նրան հետ տանք»։
Սայմոնի և Քլերի ծնող դառնալու երազանքը վերջապես իրականություն դարձավ, երբ նրանց կյանքում հայտնվեց չորս տարեկան Սոֆին։ Տարիներ շարունակ նրանք պայքարել էին անպտղության դեմ և անցել էին որդեգրման երկար ու հոգնեցուցիչ ճանապարհով, մինչև որ վերջապես գրկաբաց ընդունեցին այդ փոքրիկին։ Սկզբում ամեն ինչ կարծես կատարյալ էր․ Սայմոնը միանգամից խոր կապ զգաց Սոֆիի հետ, իսկ Քլերն էլ թվում էր նույնքան նվիրված իրենց նոր կյանքին՝ երեքով։
Բայց այդ խաղաղությունն ընդամենը մեկ ամիս տևեց։ Մի օր Սայմոնը տուն վերադարձավ ու տեսավ վախեցած Սոֆիին և սառը, հեռացած Քլերին։ Պարզվեց՝ իր բացակայության ընթացքում աղջիկը, ցանկանալով մոտիկից նայել մոր հարսանյաց զգեստը, պատահաբար այն ներկել էր կապույտ ներկով։ Այդ փոքրիկ պատահարը Քլերի մոտ իսկական զայրույթ առաջացրեց․ նա սկսեց պնդել, թե երեխան «մանիպուլացնում է» և հատուկ փորձում է քանդել իր կյանքն ու ամուսնությունը։
Սայմոնի համար դա սարսափելի էր։ Քլերը խիստ ultimatum դրեց՝ կամ Սոֆին պետք է վերադարձվի որդեգրման գործակալություն, կամ ինքը կհեռանա։ Նա նույնիսկ խոստովանեց, որ երբեք այնքան չի ուզել երեխա, որքան Սայմոնը, և աղջկան ավելի շատ բեռ է համարում, ոչ թե դուստր։ Սայմոնը, չկարողանալով թողնել մի երեխայի, ով արդեն բավական մերժում էր տեսել կյանքում, առանց վարանելու ընտրեց Սոֆիին։ Նա հասկացավ, որ այն կինը, ում հետ ամուսնացել էր, այլևս չկա, և նրա տեղում կանգնած է մեկը, ով կարող է անպաշտպան երեխայից հրաժարվել մի կտոր հագուստի պատճառով։
Մեկ տարի անց, բաժանումից հետո, նրանք հանդիպեցին միջնորդի հետ՝ վերջնական ձևակերպելու փաստաթղթերը։ Քլերը փորձեց ներողություն խնդրել՝ ասելով, որ պարզապես ճնշված էր և ուզում է նորից փորձել։ Բայց Սայմոնը մնաց անզիջում։ Նա պատմեց, թե ինչ հոգեկան ցավ էր ապրել Սոֆին՝ այդ հանկարծակի լքվելուց հետո․ գիշերային վախեր, խուճապային զգացում, թե նորից իրեն կթողնեն։ Նա ուղիղ ասաց Քլերին՝ դու կարող էիր քեզ ճնշված զգալ, բայց ես մնացի, և այլևս չեմ կարող սիրել մի կնոջ, ով կոտրել է երեխայի սիրտը։
Այսօր Սայմոնը միայնակ հայր է և ամբողջությամբ նվիրված է Սոֆիի ապաքինմանը։ Թեպետ անցյալի հետքերը դեռ զգացնել են տալիս՝ նրա անվստահության ու մշտական հավաստիացում պահանջելու մեջ, աղջիկը կամաց-կամաց սկսում է բացվել ու վերականգնվել։ Նա սովորում է, որ սերը պայմանավորված չէ «կատարյալ» լինելուց, և որ իր հայրիկը երբեք չի հեռանա։ Սայմոնը ոչ մի բանի համար չի զղջում․ նա կորցրեց կնոջը, բայց ձեռք բերեց դստեր, և նրանց կապը դարձավ իրական, ամուր ու անքակտելի տան հիմքը։
