Ջրաշխարհում ութամյա թոռնուհուս հետ լուսանկարվում էի, երբ նկատեցի, որ հարսս մի անծանոթ կնոջ հետ ժեստերի լեզվով է խոսում։ Նա չգիտեր, որ ես այդ լեզուն հասկանում եմ։ Սկզբում պարզապես հետաքրքրությամբ նայեցի, բայց երբ կարդացի նրա ասածը, ժպիտս քարացավ։ «Այս գիշեր աղջկաս հետ հեռանում եմ։ Եթե ամուսինս իմանա, մեզանից մեկին հաստատ չի թողնի դուրս գալ»։ Ես քիչ մնաց գոռայի։ Իմ հարազատ որդուց էր ուզում փախչել։ Բայց երբ թոռնուհիս մոտեցավ, բռնեց ձեռքս ու կամաց ասաց՝ «Տատի՛, եթե պապան հարցնի, ասա, որ ես ոչինչ չեմ պատմել», հասկացա, որ նրանց տանը այնպիսի բան է կատարվում, որի մասին նույնիսկ չէի կասկածում։ Իսկ երբ իմացա, թե որդիս ինչ էր ստիպել ութամյա աղջկան ասել սեփական մոր մասին, որոշեցի մի բան անել, որը նա երբեք ինձ չէր ների…
Իմ անունը Դիանա է։
Վաթսունչորս տարեկան եմ։
Ամբողջ կյանքում հպարտացել եմ միակ որդուս՝ Օլիվերով։
Նա լավ կրթություն էր ստացել, սեփական բիզնեսն ուներ, գեղեցիկ տուն էր գնել։
Երբ տասը տարի առաջ ամուսնացավ Լիայի հետ, մտածեցի, որ աշխարհի ամենաերջանիկ մայրն եմ։
Լիան հանգիստ, համեստ աղջիկ էր։
Շատ չէր խոսում։
Երբեմն նույնիսկ չափազանց լուռ էր։
Ես կարծում էի՝ պարզապես այդպիսի բնավորություն ունի։
Հետո ծնվեց նրանց դուստրը՝ Սոֆին։
Այդ փոքրիկ աղջիկը դարձավ իմ կյանքի ամենամեծ ուրախություններից մեկը։
Ամեն կիրակի գալիս էին ինձ տեսնելու։
Երբեմն միասին գնում էինք զբոսնելու։
Որդիս միշտ հոգատար էր թվում։
Ինքն էր պատվիրում կնոջ ուտելիքը։
Ինքն էր որոշում՝ երբ պետք է տուն վերադառնան։
Երբ Լիան ուզում էր ինչ-որ տեղ գնալ, սովորաբար նախ նայում էր Օլիվերին։
Ես նույնիսկ ընկերուհիներիս ասում էի.
— Տեսնո՞ւմ եք, ինչ ուշադիր տղամարդ է որդիս։ Ամեն ինչի մասին հոգ է տանում։
Չէի հասկանում, որ այն, ինչ ինձ հոգատարություն էր թվում, Լիայի համար կարող էր բոլորովին այլ նշանակություն ունենալ։
Այդ կիրակի որոշեցինք ամբողջ ընտանիքով ջրաշխարհ գնալ։
Արևոտ, հրաշալի օր էր։
Սոֆին այնքան ուրախ էր, որ ամբողջ ճանապարհին երգում էր։
Ես գեղեցիկ փիրուզագույն վերնաշապիկ էի հագել։
Լիան՝ բաց վարդագույն։
Օլիվերը մեզ համար տեղ գտավ լողավազանի մոտ, հետո գնաց խմիչքներ բերելու։
Հենց այդ պահին Լիային մոտեցավ մի կին։
Նրանք սկսեցին ժեստերով խոսել։
Ես ակամա հետևեցի նրանց ձեռքերի շարժումներին։
Քչերը գիտեին, որ երիտասարդ տարիներին ժեստերի լեզու էի սովորել խուլ քրոջս հետ շփվելու համար։
Նա վաղուց մահացել էր, և ես տարիներ շարունակ այդ լեզուն գրեթե չէի օգտագործել։
Բայց չէի մոռացել։
Լիան արագ շարժումներով ինչ-որ բան էր բացատրում։
Իսկ անծանոթ կինը շարունակ գլխով էր անում։
Հետո Լիան ասաց.
«Ամեն ինչ պատրաստ է։ Այս գիշեր հեռանում ենք»։
Կինը հարցրեց.
«Իսկ աղջի՞կդ»։
Լիան պատասխանեց.
«Ինձ հետ է գալու։ Այլևս չեմ թողնի, որ նրան օգտագործի իմ դեմ»։
Սիրտս սկսեց ուժգին բաբախել։
Այդ պահին Սոֆին վազելով մոտեցավ ինձ։
— Տատի՛, արի՛ լուսանկարվենք։
Նա գրկեց ինձ։
Ժպտաց տեսախցիկին։
Ես նույնպես փորձեցի ժպտալ։
Բայց միտքս լրիվ ուրիշ տեղ էր։
Հարսս պատրաստվում էր գաղտնի հեռանալ իմ որդուց։
Եվ ես գաղափար անգամ չունեի՝ ինչու։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում
Երբ Օլիվերը վերադարձավ խմիչքներով, Լիան անմիջապես դադարեց ժեստերով խոսել։
Անծանոթ կինը ժպտաց ու հեռացավ։
Որդիս դրեց բաժակները սեղանին։
— Լիա՛, ո՞ւմ հետ էիր խոսում։
— Նադյայի։
— Ո՞վ է Նադյան։
— Իմ ընկերուհին։
Օլիվերը խոժոռվեց։
— Ես քեզ քանի՞ անգամ եմ ասել, որ ուզում եմ իմանալ՝ ում հետ ես հանդիպում։
Լիան հայացքն իջեցրեց։
— Պարզապես ծանոթս է։
— Քո բոլոր ծանոթները վերջին շրջանում հանկարծ շատ կարևոր մարդիկ են դարձել։
Ես անհարմար զգացի։
— Օլիվե՛ր, ի՞նչ է պատահել։ Աղջիկը պարզապես ընկերուհու հետ էր խոսում։
Որդիս անմիջապես ժպտաց։
— Մա՛մ, ոչինչ։ Պարզապես Լիան վերջին շրջանում տարօրինակ է իրեն պահում։
Հետո նստեց կողքիս։
— Գիտե՞ս, երբեմն նույնիսկ մտածում եմ՝ նա ինչ-որ բան է թաքցնում ինձնից։
Ես ոչինչ չպատասխանեցի։
Որովհետև արդեն գիտեի, որ հարսս իսկապես գաղտնիք ունի։
Բայց չէի հասկանում՝ ինչու է այդքան վախենում։
Քիչ անց Լիան գնաց հանդերձարան։
Ես օգտվեցի առիթից ու հետևեցի նրան։
Երբ մենակ մնացինք, ասացի.
— Լիա՛, ես ուզում եմ քեզ մի բան հարցնել։
Նա շրջվեց։
— Ի՞նչ է պատահել, մայրի՛կ Դիանա։
— Դու այսօր հեռանալու մասին էիր խոսում։
Նրա դեմքն ակնթարթորեն գունատվեց։
— Ի՞նչ։
— Ես լսեցի… ավելի ճիշտ՝ հասկացա, թե ինչ էիր ասում ընկերուհուդ։
Լիան մի քանի վայրկյան անշարժ կանգնեց։
Հետո նայեց դռանը։
— Դուք ժեստերի լեզու գիտե՞ք։
— Այո։
Նա փակեց աչքերը։
— Աստվա՛ծ իմ…
— Լիա՛, բացատրիր ինձ՝ ինչ է կատարվում։
Նա սկսեց արագ շնչել։
— Խնդրում եմ, Օլիվերին ոչինչ մի՛ ասեք։
— Բայց նա իմ որդին է։
Լիայի աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Գիտեմ։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ես ուզում փախչել նրանից։
Նա մի քանի վայրկյան նայեց ինձ։
Հետո ասաց.
— Որովհետև եթե պարզապես ասեմ, որ հեռանում եմ, նա ինձ թույլ չի տա Սոֆիին հետս տանել։
Ես շփոթվեցի։
— Ի՞նչ ես խոսում։ Օլիվերը երբեք…
Լիան ընդհատեց ինձ։
— Դուք ձեր որդուն ճանաչում եք որպես մայր։ Ես նրան ճանաչում եմ որպես ամուսին։
Այդ խոսքերից հետո լռեցի։
Նա սրբեց արցունքները։
— Խնդրում եմ, հիմա մի՛ հարցրեք։ Ես արդեն օգնություն եմ խնդրել։ Պարզապես ուզում եմ աղջկաս հետ հանգիստ հեռանալ։
Ես նայեցի նրան։
Իմ առջև կանգնած կինը չէր նմանվում մեկին, որը պարզապես ընտանեկան վեճի պատճառով որոշել է հեռանալ։
Նա իսկապես վախեցած էր։
Բայց դեռ չէի պատրաստ ընդունելու, որ այդ վախի պատճառը կարող է իմ որդին լինել։
Երբ վերադարձա լողավազանի մոտ, Սոֆին մենակ նստած էր մեր սեղանի մոտ։
Ձեռքին փոքրիկ պաղպաղակ կար։
Ես նստեցի կողքին։
— Սիրելի՛ս, պապադ ո՞ւր է։
— Հեռախոսով է խոսում։
Մի քանի վայրկյան լուռ մնացինք։
Հետո թոռնուհիս հանկարծ բռնեց ձեռքս։
— Տատի՛, կարո՞ղ եմ մի բան հարցնել։
— Իհարկե։
Նա ուշադիր նայեց շուրջը։
— Եթե մարդն ինչ-որ բան սխալ է ասում, որովհետև վախենում է, ինքը վա՞տ մարդ է։
Զարմացա։
— Ինչո՞ւ ես այդպիսի բան հարցնում։
Նա հայացքն իջեցրեց։
— Պարզապես։
Ես շոյեցի նրա մազերը։
— Սոֆի՛, եթե ինչ-որ մեկը քեզ վախեցնում է, կարող ես ինձ պատմել։
Նա միանգամից գլուխը բարձրացրեց։
— Բայց պապային չես ասի՞։
Այդ պահին սիրտս սեղմվեց։
— Ինչի՞ մասին։
Սոֆին մի փոքր մոտեցավ։
Հետո շշնջաց.
— Պապան ինձ սովորեցրել է, թե ինչ պետք է ասեմ, եթե մայրիկը հեռանա։
Ես քարացա։
— Ի՞նչ պետք է ասես։
Երեխայի աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Որ մայրիկը ինձ չի սիրում։ Որ ինձ մենակ է թողնում։ Որ երբեմն ինձ ցավեցնում է։
Չէի կարողանում հավատալ։
— Իսկ դա ճի՞շտ է։
Սոֆին անմիջապես գլուխը տարուբերեց։
— Ո՛չ։ Մաման ինձ երբեք չի ցավեցնում։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ պապադ այդպես է ասել։
Աղջիկը սկսեց լաց լինել։
— Որ եթե մայրիկը գնա, ես իր հետ չգնամ։
Այդ պահին զգացի, թե ինչպես ներսումս ինչ-որ բան փլվեց։
Իմ որդին ութամյա երեխային սովորեցրել էր ստել սեփական մոր մասին։
Եվ այդ երեխան արդեն վախենում էր։
— Սոֆի՛, դու պապային ասել ե՞ս, որ դա ճիշտ չէ։
Նա գլխով արեց։
— Այո։
— Իսկ ինքը ի՞նչ պատասխանեց։
Աղջիկը շշնջաց.
— Ասաց, որ մեծերը երբեմն պետք է դժվար որոշումներ կայացնեն։
Ես երկար նայեցի նրան։
Նրա փոքրիկ ձեռքերը դողում էին։
Հետո նա ավելացրեց.
— Տատի՛, ես մայրիկի հետ եմ ուզում մնալ։ Բայց պապան ասում է, որ եթե գնամ, դու էլ ինձ չես սիրի։
Ես այլևս չդիմացա։
Գրկեցի նրան։
— Սիրելի՛ս, ես քեզ միշտ կսիրեմ։
Նա սկսեց հեկեկալ։
— Նույնիսկ եթե մայրիկի հետ գնա՞մ։
— Նույնիսկ այդ դեպքում։
Այդ պահին առաջին անգամ հասկացա, թե ինչու էր հարսս այսքան ժամանակ լռում։
Որովհետև որդիս ոչ միայն նրան էր վախեցնում։
Նա նաև փորձում էր երեխայի միջոցով ստիպել նրան մնալ։
Եվ իմ անունն էր օգտագործում այդ ամենի մեջ։
Երեկոյան կողմ Օլիվերն ասաց, որ պետք է տուն վերադառնանք։
Լիան հանգիստ գլխով արեց։
Բայց ես նկատեցի, որ նա անընդհատ ժամացույցին է նայում։
Հետո տեսա Նադյային։
Նա կանգնած էր մուտքի մոտ։
Լիան նրան մի փոքրիկ նշան արեց։
Ես հասկացա։
«Սպասիր»։
Այդ պահին որոշեցի, որ այլևս չեմ կարող պարզապես հետևել։
Մոտեցա որդուս։
— Օլիվե՛ր, կարո՞ղ ենք մի պահ խոսել։
Նա ժպտաց։
— Իհարկե, մա՛մ։
Մի փոքր հեռացանք։
Ես ուղիղ նայեցի նրան։
— Դու Սոֆիին ի՞նչ ես սովորեցրել ասել մոր մասին։
Նրա դեմքը միանգամից փոխվեց։
— Ի՞նչ։
— Ես հարցնում եմ՝ ինչո՞ւ ես երեխային ստիպում ասել բաներ, որոնք ճիշտ չեն։
Օլիվերը մի քանի վայրկյան լուռ մնաց։
Հետո կտրուկ հարցրեց.
— Լիա՞ն է քեզ պատմել։
— Ո՛չ։
Նա զայրացավ։
— Ուրեմն Սոֆի՞ն։
Ես ոչինչ չպատասխանեցի։
Օլիվերը նայեց շուրջը։
Հետո մոտեցավ ինձ։
— Մա՛մ, դու չես հասկանում՝ ինչ է կատարվում մեր տանը։
— Այդ դեպքում բացատրիր։
Նա խորը շունչ քաշեց։
— Լիան ուզում է ինձանից հեռանալ։
— Ես դա արդեն գիտեմ։
Որդիս քարացավ։
— Որտեղի՞ց։
— Դա հիմա կարևոր չէ։
Նա հանկարծ բռնեց ձեռքս։
— Մա՛մ, դու պետք է ինձ օգնես։
Նայեցի նրան։
— Ինչպե՞ս։
— Պետք է Սոֆիին այսօր քեզ հետ տանես։
Ես շփոթվեցի։
— Ինչո՞ւ։
— Որ Լիան չկարողանա նրան վերցնել ու գնալ։
Այդ պահին ամեն ինչ պարզ դարձավ։
Իմ որդին ուզում էր, որ ես դառնամ իր ծրագրի մի մասը։
Ու որ իմ օգնությամբ կարողանա երեխային հեռու պահել մորից։
— Օլիվե՛ր, Սոֆին քո սեփականությո՞ւնն է։
Նա ապշած նայեց ինձ։
— Ի՞նչ հարց է դա։
— Դու ինչո՞ւ ես որոշել, որ կարող ես նրան օգտագործել կնոջդ դեմ։
Նա բարկացավ։
— Մա՛մ, մի՛ սկսիր։
— Ես չեմ սկսում։ Ես հարցնում եմ։
Օլիվերը մի քայլ հետ գնաց։
Հետո ասաց.
— Դու միշտ Լիային ես պաշտպանել։
Ես նայեցի նրան։
— Ո՛չ, տղա՛ս։ Տարիներ շարունակ ես հենց քեզ եմ պաշտպանել։ Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ չէի հասկանում, թե իրականում ինչ ես անում։
Նրա դեմքը կարմրեց։
— Եթե Լիան հեռանա Սոֆիի հետ, դու նրանց հետ այլևս կապ չես ունենա։
Այդ սպառնալիքից հետո երկար ժամանակ ոչինչ չասացի։
Որովհետև առաջին անգամ որդուս մեջ տեսա այն մարդուն, որից հարսս այդքան վախենում էր։
Նա նույն կերպ էր փորձում ինձ ստիպել ենթարկվել։
Պարզապես ուրիշ բանով էր սպառնում։
Ինձ՝ թոռնուհուս կորցնելով։
Լիային՝ երեխային կորցնելով։
Իսկ Սոֆիին՝ տատիկի սերը կորցնելով։
Ես կամաց պատասխանեցի.
— Դու դա չես որոշելու։
Օլիվերը չհավատաց լսածին։
— Ի՞նչ։
— Ես Սոֆիին չեմ վերցնելու մորից։
Նա ատամները սեղմեց։
— Դու կզղջաս դրա համար։
Ես նայեցի որդուս։
— Գուցե։ Բայց այն, ինչ հիմա դու ես անում, արդեն ստիպում է ինձ զղջալ, որ տարիներ շարունակ քո վարքագծի մեջ ոչ մի վատ բան չեմ նկատել։
Երբ վերադարձանք Լիայի ու Սոֆիի մոտ, ես արդեն որոշումս կայացրել էի։
Մոտեցա հարսիս։
Նա լարված նայում էր ինձ։
— Լիա՛, Նադյան դեռ այստե՞ղ է։
Նրա դեմքը գունատվեց։
— Այո։
— Լավ։ Ուրեմն գնանք նրա մոտ։
Լիան ապշեց։
— Դուք ի՞նչ եք ասում։
Ես բռնեցի նրա ձեռքը։
— Ես ձեզ հետ եմ գալու։
Նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Բայց Օլիվերը…
— Օլիվերի հետ ես կխոսեմ։
Այդ պահին Սոֆին վազեց դեպի մեզ։
— Մա՛մ, գնո՞ւմ ենք։
Լիան ծնկի իջավ։
Գրկեց աղջկան։
— Այո, սիրելի՛ս։
Սոֆին նայեց ինձ։
— Տատի՛, դու էլ ե՞ս գալու։
Ժպտացի։
— Այո։
Այդ պահին աղջիկը առաջին անգամ ամբողջ օրվա ընթացքում իսկապես ուրախացավ։
Բայց հենց պատրաստվում էինք քայլել դեպի մուտքը, Օլիվերը մոտեցավ։
Նա տեսավ Նադյային։
Տեսավ Լիայի պայուսակը։
Եվ անմիջապես հասկացավ։
— Այս ի՞նչ է կատարվում։
Լիան վախեցած սեղմեց աղջկա ձեռքը։
Ես կանգնեցի նրանց կողքին։
— Օլիվե՛ր, Լիան այսօր Սոֆիի հետ ուրիշ տեղ է գնալու։
Նա սկսեց ծիծաղել։
— Դու կատակում ես։
— Ո՛չ։
— Մա՛մ, դու իմ կի՞նը ես պաշտպանում ինձանից։
Ես նրան նայեցի։
— Ես պաշտպանում եմ իմ թոռնուհուն այն իրավիճակից, որում նա ստիպված է վախենալ սեփական հորից։
Օլիվերը զայրացած քայլեց դեպի Լիան։
— Ոչ մի տեղ չես գնալու։
Լիան մի քայլ հետ գնաց։
Բայց այս անգամ մենակ չէր։
Նադյան մոտեցավ։
Ես նույնպես։
Իսկ ջրաշխարհի աշխատակիցները, նկատելով վեճը, կանգ առան մեր կողքին։
Օլիվերը մի քանի վայրկյան նայեց մեզ։
Հետո շրջվեց դեպի ինձ։
— Դու ինձ համար այլևս մայր չես։
Այդ խոսքերը լսելիս սիրտս ցավեց։
Բայց չշարժվեցի։
Պարզապես ասացի.
— Ես քո մայրը կմնամ։ Բայց դա չի նշանակում, որ պիտի համաձայնեմ, երբ դու վախեցնում ես քո սեփական ընտանիքին։
Նա հեռացավ։
Ու մենք երեքով՝ ես, Լիան և Սոֆին, Նադյայի հետ դուրս եկանք ջրաշխարհից։
Այդ գիշեր Լիան ինձ պատմեց շատ բաներ, որոնց մասին երբեք չէի իմացել։
Պարզվեց՝ Օլիվերը տարիներ շարունակ վերահսկել էր նրա գրեթե յուրաքանչյուր քայլը։
Սկզբում ամեն ինչ ներկայացրել էր որպես հոգատարություն։
Հետո սկսել էր որոշել, թե ում հետ կարող է շփվել։
Երբ կարող է այցելել ծնողներին։
Ինչի վրա գումար ծախսել։
Երբ Լիան աշխատանքի վերադառնալու ցանկություն էր հայտնել, նա ասել էր.
— Մեր ընտանիքում ես եմ գումար վաստակում։ Դու երեխայով զբաղվիր։
Սկզբում Լիան չէր վիճել։
Հետո փորձել էր խոսել։
Բայց ամեն անգամ Օլիվերը զայրացել էր։
Վերջին ամիսներին իրավիճակն ավելի ծանր էր դարձել։
Լիան պատահաբար իմացել էր, որ ամուսինը Սոֆիին առանձին հարցեր է տալիս մոր մասին։
Հետո սկսել էր երեխային ստիպել կրկնել որոշ նախադասություններ։
— Նա ուզում էր, որ Սոֆին բոլորին ասի, թե ես վատ մայր եմ,— պատմեց Լիան։
Նրա ձայնը դողում էր։
— Մի օր աղջիկս լաց լինելով հարցրեց՝ «Մա՛մ, եթե ես պապայի ասածը չկրկնեմ, պապան ինձ չե՞ս սիրի»։
Այդ պահին Լիան հասկացել էր, որ այլևս չի կարող նույն տանը մնալ՝ սպասելով, թե երբ ամեն ինչ ինքն իրեն կկարգավորվի։
Նա կապվել էր Նադյայի հետ։
Նադյան տարիներ շարունակ նրա ընկերուհին էր։
Խուլ էր, և Լիան դեռ երիտասարդ տարիքից սովորել էր նրա հետ ժեստերով խոսել։
Նադյան օգնել էր գտնել ապահով ժամանակավոր բնակության տարբերակ։
Նրանք ծրագրել էին հեռանալ այն օրը, երբ ընտանիքով ջրաշխարհ գնային։
Որովհետև Լիան վախենում էր, որ տանը փորձելու դեպքում Օլիվերը կրկին կկանգնեցնի իրեն։
Ես նստած էի ու լսում։
Իսկ գլխումս միայն մի միտք էր։
Ինչպե՞ս էի այդքան երկար ժամանակ ոչինչ չնկատել։
Հաջորդ առավոտ Օլիվերից հաղորդագրություն ստացա։
«Դու կործանեցիր իմ ընտանիքը»։
Երկար նայեցի այդ բառերին։
Հետո պատասխանեցի.
«Երեկ Սոֆին ինձ հարցրեց՝ արդյոք կշարունակե՞մ իրեն սիրել, եթե մոր հետ հեռանա։ Դու ութամյա երեխային հասցրել ես այն վիճակին, որ նա վախենում է նույնիսկ տատիկի սերը կորցնելուց։ Այդ մասին մտածիր»։
Նա չպատասխանեց։
Մի քանի օր անց նորից գրեց։
Այս անգամ ասում էր, որ զղջում է։
Որ ուզում է տեսնել երեխային։
Որ ամեն ինչ կարող են կարգավորել։
Ես նրան ասացի, որ Սոֆիի հետ շփման հարցերը պետք է լուծվեն այնպես, որ երեխան իրեն ապահով զգա, և որ Լիան նույնպես իրավունք ունի ազատ ու անվտանգ որոշումներ կայացնելու։
Ես չէի պատրաստվում նորից դառնալ այն մարդը, որի միջոցով նա կփորձեր ճնշում գործադրել կնոջ վրա։
Բայց որդուս նկատմամբ զգացմունքներս դրանից չէին անհետացել։
Ես դեռ սիրում էի նրան։
Ու հենց դա էր ամենադժվարը։
Անցավ երեք ամիս։
Լիան Սոֆիի հետ տեղափոխվեց փոքրիկ, լուսավոր բնակարան։
Նադյան հաճախ էր այցելում նրանց։
Ես նույնպես։
Սոֆին նորից սկսել էր հանգիստ քնել։
Նա հաճախ էր ծիծաղում։
Այլևս չէր նայում դռանը՝ ամեն անգամ ինչ-որ բան հարցնելուց առաջ։
Մի օր երեքով գնացինք զբոսայգի։
Սոֆին խաղում էր փոքրիկ հրապարակում։
Հետո հանկարծ վազեց դեպի ինձ։
— Տատի՛, մի բան եմ սովորել։
— Ի՞նչ, սիրելի՛ս։
Նա ժեստերի լեզվով ասաց.
«Ես քեզ սիրում եմ»։
Ես ժպտացի։
Նույն կերպ պատասխանեցի։
«Ես էլ քեզ»։
Սոֆին սկսեց ծիծաղել։
Հետո մոտեցավ Լիային։
— Մա՛մ, տատիկն էլ է մեր գաղտնի լեզուն հասկանում։
Լիան ժպտաց։
Բայց նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Այո, սիրելի՛ս։
Ես նայեցի նրանց։
Հիշեցի այն օրը ջրաշխարհում։
Գունավոր սահարանները։
Արևը։
Մեր սեղանը։
Իմ փիրուզագույն վերնաշապիկը։
Եվ այն լուսանկարը, որի համար Սոֆին այդքան ուրախ վազել էր ինձ մոտ։
Այդ լուսանկարում մենք երկուսով ժպտում էինք։
Ես՝ գրկած թոռնուհուս։
Նա՝ գլուխը հենած ուսիս։
Իսկ հետևում երևում էին Լիան ու Նադյան։
Այդ լուսանկարն ինձ շատ թանկ դարձավ։
Որովհետև այն արվել էր ընդամենը մի քանի րոպե առաջ, երբ առաջին անգամ հասկացա, որ իմ ընտանիքի գեղեցիկ արտաքինի հետևում շատ ծանր իրականություն կա։
Ես այն պահեցի հեռախոսիս մեջ։
Երբեմն նայում եմ։
Եվ ամեն անգամ հիշում եմ մի բան։
Այդ օրը հարսս համոզված էր, որ ես իր գաղտնիքը բացահայտելու եմ որդուս և խանգարելու եմ իրեն հեռանալ։
Իսկ ես սկզբում իսկապես այդ մտադրությունն ունեի։
Որովհետև չէի պատկերացնում, որ սեփական որդուց կարող է անհրաժեշտ լինել պաշտպանել կնոջն ու երեխային։
Բայց հետո թոռնուհիս բռնեց ձեռքս։
Եվ ինձ հարցրեց՝ արդյոք դեռ կսիրե՞մ իրեն, եթե մոր հետ հեռանա։
Հենց այդ պահին հասկացա, որ այլևս իրավունք չունեմ փակելու աչքերս։
Այժմ Օլիվերի հետ հարաբերություններս դեռ բարդ են։
Նա փորձում է վերականգնել կապը դստեր հետ՝ սահմանված ապահով պայմաններով։
Ես չգիտեմ՝ երբևէ նորից նույնքան մոտ կլինե՞նք, որքան նախկինում։
Բայց մի բան հաստատ գիտեմ։
Եթե այն օրը ջրաշխարհում չհասկանայի հարսիս ձեռքերի շարժումները, հնարավոր է՝ մինչև հիմա շարունակեի պատմել բոլորին, թե ինչ հրաշալի ընտանիք ունի իմ որդին։
Մինչդեռ այդ ընտանիքի ամենափոքր անդամը պարզապես երազում էր մի օր արթնանալ ու չվախենալ, թե իրեն ստիպելու են ստել սեփական մոր մասին։
