Ամուսինս երեք շաբաթ շարունակ պնդում էր, որ միայն ինքն է լողացնելու մեր երկու տարեկան աղջկան։ Բայց երբ մի երեկո լսեցի, թե ինչպես է երեխան լաց լինելով ասում՝ «Պապ, ցավում է, մայրիկին մի ասա», որոշեցի գաղտնի հետևել նրան։ Այն, ինչ բացահայտեցի այդ գիշեր, երբեք չէի պատկերացնի
Երեք շաբաթ էր՝ ամուսինս՝ Արմենը, թույլ չէր տալիս, որ ես լողացնեմ մեր երկու տարեկան աղջկան՝ Մանեին։
Սկզբում դրան ուշադրություն չէի դարձնում։
Արմենը միշտ հոգատար հայր էր եղել։ Աշխատանքից հոգնած տուն էր գալիս, բայց առաջինը աղջկան էր գրկում։
— Դու ամբողջ օրը երեխայի հետ ես։ Գոնե երեկոյան ես զբաղվեմ,— ասում էր։
Բայց շուտով Մանեի պահվածքը փոխվեց։
Ամեն երեկո, երբ Արմենը վերցնում էր նրա սրբիչը, աղջիկս վազում էր ինձ մոտ ու ամուր գրկում ոտքերս։
— Մաման լողացնի։ Պապային չեմ ուզում։
Արմենը փորձում էր հանգստացնել։
— Էլի կամակորություն է անում։ Երկու տարեկան է, վաղը ուրիշ բան կուզի։
Բայց հաջորդ երեկոյան նույնը կրկնվեց։
Երբ փորձեցի լոգարան մտնել, Արմենը փակեց ճանապարհս։
— Ես կանեմ, դու հանգստացիր։
— Բայց երեխան լաց է լինում։
— Մի քիչ հետո կհանգստանա։
Մի օր նկատեցի, որ ամուսինս լոգարան է տանում փոքրիկ մետաղական տուփ։
— Դա ի՞նչ է։
Նա շփոթվեց։
— Աշխատանքային իր է։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ես հետդ տանում։
— Լիլիթ, ամեն մանրուք մի հարցրու։
Այդ պատասխանից հետո ավելի անհանգստացա։
Հաջորդ առավոտ աղջկաս մեջքի վրա կարմրած հատված նկատեցի։
Մոտեցա Արմենին։
— Մանեի մեջքին ի՞նչ է պատահել։
— Երևի խաղալիս քերծվել է։
— Բայց երեկ դու ես նրան լողացրել։ Չե՞ս նկատել։
— Չէ։
Նա վերցրեց բանալիներն ու շտապ դուրս եկավ։
Այդ օրը որոշեցի, որ երեկոյան ինքս եմ լողացնելու աղջկաս։
Բայց երբ վերցրի սրբիչը, Արմենը կանգնեց դիմացս։
— Այսօր էլ ես կանեմ։
— Ոչ, Արմեն։ Մանեն չի ուզում։
Նա մի պահ լռեց։
Հետո վերցրեց երեխային ու մտավ լոգարան։
Դուռը փակվեց։
Քիչ անց լսեցի աղջկաս լացը։
— Պապ, ցավում է։
Արմենի ձայնը շատ կամաց էր։
— Գիտեմ, բալես։ Մի քիչ էլ դիմացիր։
Հետո ավելացրեց.
— Մայրիկին դեռ չասենք, լավ՞։
Սիրտս կարծես կանգ առավ։
Մոտեցա դռանը։
— Արմե՛ն, անմիջապես բացիր։
Նա մի քանի վայրկյան անց բացեց։
Մանեն փաթաթված էր սրբիչով, աչքերը՝ արցունքոտ։
Գրկեցի աղջկաս։
— Ի՞նչ ես անում նրա հետ։
Արմենը գունատվեց։
— Լիլիթ, ես քեզ ամեն ինչ կբացատրեմ։
Բայց չբացատրեց։
Միայն ասաց, որ պետք է մի տեղ գնա և շուտով կվերադառնա։
Այդ գիշեր, երբ աղջիկս քնեց, Արմենը վերցրեց նույն մետաղական տուփն ու դուրս եկավ տնից։
Ես հարևանուհուս խնդրեցի մի փոքր մնալ Մանեի մոտ և մեքենայով հետևեցի ամուսնուս։
Նա կանգ առավ մանկական հիվանդանոցի դիմաց։
Մտավ ներս ու բարձրացավ երկրորդ հարկ։
Ես հետևից գնացի։
Միջանցքում տեսա, թե ինչպես է Արմենը մոտենում բժշկին։
Նա բացեց տուփը, հանեց փոքրիկ սրվակներ և ցույց տվեց հեռախոսում պահած լուսանկարները։
— Բժիշկ, այսօր կարմրությունն ավելի է շատացել։ Ջուրը դիպչելուն պես երեխան լաց է լինում։
Բժիշկը բացեց հետազոտությունների արդյունքները։
— Վերջնական պատասխանը ստացել ենք։
Այդ պահին չդիմացա։
— Ի՞նչ պատասխան։ Ի՞նչ է պատահել իմ աղջկան։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 
Արմենը կտրուկ շրջվեց։
— Լիլի՞թ։ Դու այստեղ ի՞նչ ես անում։
— Հարցնում եմ՝ ինչ է պատահել Մանեին։
Բժիշկը նայեց մեզ։
— Դուք երեխայի մա՞յրն եք։
— Այո։
Նա աթոռ առաջարկեց։
Ես չնստեցի։
— Խնդրում եմ, ուղղակի ասեք՝ աղջիկս լուրջ հիվա՞նդ է։
Բժիշկը հանգիստ պատասխանեց.
— Մենք նրա մաշկի վրա փոփոխություն ենք նկատել, որի պատճառը պետք էր պարզել։ Մի քանի հետազոտություն ենք կատարել։
Նայեցի Արմենին։
— Դու երեխային բժշկի ես տարել ու ինձ ոչինչ չե՞ս ասել։
Նա գլուխը կախեց։
— Երկու շաբաթ առաջ։
Ամբողջ մարմնովս սարսուռ անցավ։
Պարզվեց՝ Արմենը Մանեին հագցնելիս մեջքի վրա կարմրած, փոքր-ինչ ուռած հատված էր նկատել։
Սկզբում մտածել էր, թե միջատի խայթոց է։
Բայց երբ այն չէր անցել, դիմել էր մանկաբույժին։
Բժիշկը զննությունից հետո ուղարկել էր մաշկաբանի մոտ։
Այնտեղ որոշել էին լրացուցիչ ստուգումներ անել՝ բացառելու ավելի լուրջ խնդիրները։
— Ինչո՞ւ ինձ ոչինչ չասացիր,— շշնջացի։
Արմենի աչքերը լցվեցին։
— Որովհետև հիշեցի, թե ինչ ապրեցիր անցած տարի։
Մեկ տարի առաջ մենք կորցրել էինք մեր երկրորդ երեխային՝ հղիության ընթացքում առաջացած բարդությունների պատճառով։
Այդ դեպքից հետո երկար ժամանակ դժվարությամբ էի վերադառնում սովորական կյանքին։
Արմենը շարունակեց.
— Երբ բժիշկն ասաց, որ պետք է հետազոտություններ անել, ես վախեցա։ Մտածեցի՝ մինչև պատասխանը գա, քեզ չանհանգստացնեմ։
— Իսկ ինչո՞ւ էիր ամեն երեկո ինքդ լողացնում։
Բժիշկը բացատրեց, որ երեխայի մաշկը գրգռված էր, և առաջարկել էին զգուշությամբ մաքրել այն ու օգտագործել նշանակված խնամքի միջոցները։
Բայց Արմենն ամեն ինչ սխալ էր հասկացել։
Նա որոշել էր, որ եթե ամեն երեկո հատուկ լուծույթով մաքրի կարմրած հատվածը, ավելի արագ կանցնի։
Երբ երեխան բողոքում էր, շարունակում էր՝ համոզված լինելով, թե պարզապես պետք է ավարտել։
Բժիշկը լրջացավ։
— Եթե որևէ միջոց ցավ կամ այրոց է առաջացնում, պետք է դադարեցնել դրա օգտագործումը և տեղեկացնել բժշկին։ Երեխայի ցավը անտեսել չի կարելի։
Արմենը գլխով արեց։
— Ես մտածում էի՝ այդպես օգնում եմ։
— Հասկանում եմ,— ասաց բժիշկը։— Բայց նման հարցերում անհրաժեշտ է հստակ հետևել ցուցումներին, ոչ թե ինքնուրույն փոփոխել խնամքը։
Ես նայում էի ամուսնուս։
— Իսկ Մանեին ինչո՞ւ էիր ասում, որ ինձ չպատմի։
Նա արտասվեց։
— Որովհետև վախենում էի, որ կիմանաս հետազոտությունների մասին։ Չէի պատկերացնում, թե ինչքան վատ եմ անում։
Այդ պահին ավելի շատ ցավ զգացի, քան զայրույթ։
Արմենը չէր ցանկացել վնասել աղջկան։
Բայց իր վախի պատճառով երեխային ստիպել էր դիմանալ տհաճ զգացողությանը և լռել մոր առաջ։
— Դու հասկանում ե՞ս, թե Մանեն ինչ էր զգում,— հարցրի։
Նա ձեռքերով ծածկեց դեմքը։
— Հիմա հասկանում եմ։
Բժիշկը մեզ ցույց տվեց հետազոտությունների վերջնական արդյունքները։
Պարզվեց՝ կարմրած հատվածը բարորակ մաշկային փոփոխություն էր, որը զուգակցվել էր գրգռման հետ։
Վտանգավոր հիվանդության կասկածը չէր հաստատվել։
Անհրաժեշտ էր փոխել խնամքի միջոցը և շարունակել բժշկի հսկողությունը։
Երբ լսեցի դա, սկսեցի լաց լինել։
Արմենը նույնպես չկարողացավ զսպել արցունքները։
Բայց թեթևությունն անմիջապես չվերացրեց իմ վիրավորանքը։
— Դու ինձ զրկել ես իմ երեխայի առողջության մասին իմանալու իրավունքից,— ասացի։
Արմենը պատասխանեց.
— Գիտեմ։ Եվ դրա համար ներողություն եմ խնդրում։
Այդ երեկո տուն վերադարձանք լուռ։
Հարևանուհիս արդեն պատրաստվում էր գնալ։
Շնորհակալություն հայտնեցի նրան ու մտա Մանեի սենյակ։
Աղջիկս քնած էր՝ գրկած իր սիրելի խաղալիք նապաստակին։
Նստեցի մահճակալի կողքին։
Արմենը կանգնեց դռան մոտ։
— Լիլիթ, ես իսկապես կարծում էի, որ քեզ պաշտպանում եմ։
Նայեցի նրան։
— Իսկ դու մտածե՞լ ես, թե ինչ պիտի լիներ, եթե Մանեն ավելի լուրջ խնդիր ունենար, իսկ ես ոչինչ չիմանայի։
Նա լռեց։
— Մենք երկուսս էլ նրա ծնողներն ենք։ Դու չես կարող միայնակ որոշել՝ ինձ ինչ ասել, ինչ թաքցնել։
Արմենը նստեց կողքիս։
— Այլևս այդպես չեմ վարվի։
— Եվ երեխայից երբեք մի խնդրիր առողջության կամ ցավի մասին գաղտնիք պահել։
Նա գլխով արեց։
Հաջորդ առավոտ Մանեն արթնացավ ու սովորականի պես վազեց իմ գիրկը։
Արմենն էլ մոտեցավ։
Աղջիկս նրան տեսնելուն պես թաքնվեց մեջքիս հետևում։
Ամուսնուս դեմքը փոխվեց։
Նա ծնկի եկավ։
— Մանե ջան, պապան մի բան պիտի ասի։
Աղջիկս զգուշությամբ նայեց նրան։
— Ես սխալ եմ արել, որ քեզ ցավեցրել եմ։ Այլևս այդպես չեմ անելու։
Մանեն մի քիչ մտածեց։
Հետո հարցրեց.
— Մաման է լողացնելո՞ւ։
Ես պատասխանեցի.
— Այսօր ես։ Իսկ երբ դու ուզես, պապան էլ կարող է օգնել։
Արմենը ժպտաց արցունքների միջից։
— Ինչպես դու կուզես, բալես։
Հաջորդ շաբաթ մենք միասին գնացինք բժշկի։
Մանեի մաշկի վիճակը բարելավվում էր։
Բժիշկը նորից բացատրեց խնամքի կանոնները՝ այս անգամ երկուսիս ներկայությամբ։
Մենք պայմանավորվեցինք, որ երեխայի առողջության վերաբերյալ կարևոր հարցերն այլևս երբեք միմյանցից չենք թաքցնի։
Անցավ մի քանի շաբաթ։
Մի երեկո Արմենը վերցրեց Մանեի խաղալիք բադիկը և նստեց լոգարանի դռան մոտ։
— Այսօր ո՞վ պիտի լողացնի մեր աղջկան,— հարցրեց ժպտալով։
Մանեն մի պահ մտածեց։
Հետո բռնեց երկուսիս ձեռքերը։
— Մաման ու պապան միասին։
Մենք իրար նայեցինք։
Եվ այդ պահին հասկացա, թե ինչքան կարևոր էր այդ փոքրիկ պատասխանը։
Մեր աղջիկը նորից վստահում էր հորը։
Իսկ Արմենը վերջապես հասկացել էր, որ ընտանիքին պաշտպանել չի նշանակում ամեն ինչ միայնակ կրել։
Այդ օրվանից Մանեի լոգանքի ժամանակ այլևս փակ դռներ ու գաղտնիքներ չկային։
